نظری گـر فِکنی بـر مـنِ مـسکیـن ، چه شود؟ ذره ای کم کنی از این غم سنگین ، چه شود؟ گـر کـه رنـدی و گـدائی چــو مــنِ شیـفـتـه دل فِـکنَد چنگ به آن گیسوی مشکین ، چه شود؟ بـنشانی بــه بَــرَت گـر مـنِ دل خـستــه ی زار بسپاری به مـن آن عارض سیمین ، چه شود؟ مـیــزنـم بــوسـه بـــر آن مــاهِ رُخـــت از ره دور گـر ستانم

مـانـده ام ، عـشق بُـوَد زاده ی تو یا برعکس ؟ ایـن منَـم عـاشـق و دلـداده ی تو یا برعکس ؟ ایـن تـو بودی کـه مـرا سـاده بـه دام افکندی ؟ یـــا دلـــم بُـــرده دلِ ســاده ی تو یا برعکس ؟ مـن زدم ، یــا تـو زدی ، لـب بـه شـراب اَزَلی ؟ من شدم مستِ مِی و باده ی تو یا برعکس ؟ پیش تو ، بَند شَوَد خـاطـرِ مـن ، یا که اسیر ؟ مــی شـــود خــــاطــرِ آزاده ی تو یا برعکس ؟ جــاده ی زنــدگـی ام ســـوی تو خواهد آمد ؟ یــا دِگــر ســـوی روَد جــاده ی تو یا برعکس ؟ همه شب دلـهره دارم کـه بــه چَشم تو شَوَم همچـو اشـک ، از بـَصَـر افتاده ی تو یا برعکس حامـد آماده ی عاشق ش

روزگــــارم بـــه رنــگ چــشـمـانـت چه کنم، رنگ چشمت آبی نیست دیـده بــودم شـبـی تــو را در خواب دیگر امـا بــه دیــده خـوابی نیست ای کـه پیمان شکـسته مستی را تــهِ پـیـمـانــه ات شــرابـی نیست از دلــی کــــه گـــره زدم بـــه دلـت جــز گــره مـانـده در طنابی نیست نـیـسـت ارزش، شـمـار ثــانـیــه را لـحظــه هـا را دگـر شتابی نیست چـه شـد آن مـهـر و عـشـق و وفـا

گـاه گـاهـی کــن از ایـن صیـاد، یـاد آنکـه صیدش بـرده است بـرباد، بـاد آنکـه کـردنـدش بـه صد نیرنگ، رنگ آنکـه جــان را بـــر ســر بـیــداد، داد دخـتــری کــو را پـــدر بـهـبـود، بــود آنــکـه او را مــــــادر فــــــــــرزاد، زاد بـــــود مـــا را بـیـــن ایــن اغیار، یار هر دو باهم مثل یک شمشاد، شاد مادرش ازمن به بد برداشت، داشت گـفـت، هستند قــوم ایـن دام

عشـق ممنـوعه زده آخـر عمـري به سرممن که بــا همســر و فرزند، هنوزم پسرم توي فيس بوک، چو عکس پروفايلت ديدمآتـش عشـق تـو افتاد، بــه قــلب و جگرم در تـلگـرام، تــو گـفتي کـه بيا چت بکنيممـن تلـگرام نــدارم، چـه کنـم، بـي هنرم آه و افسـوس کــه گـوشيم، ندارد اندرويدبايـد امـروز روَم آيفـون سيـکس پـي بخرم همسـرم شـک نکنـد با تو سرَ و سِر دارمگـــر بـفـهـمـد، بـــخـدا زود در آرد پـــــدرم تـا کــه افشـا نـشــود رابــطـه ي ما دونفربـا خـودم در همه جــا گوشي را بايد ببرم حامد اين شعرو غزل چيست نوشتي،بخداکــه مدیــر مي کـنـد آخر زِ گروهش بدرم

يک شب ميان کوچه ها، يک زننام تو را برد و دلم لرزيديک کودکِ هم نام تو آنجامشغول بازي بود و مي خنديدآن مادر آمد کودکش را بردنامت ولي در گوش من پيچيدمانند نامت خاطراتت همآمد و سر تا پا مرد بلعيديک خاطره آرام و آهستهدر پيش چشمم آمد و رقصيداشک آمد و در نيمه هاي راهدر حلقه ي چشمان من خشکيدخشکم زد و در کوچه يخ کردمهر کس که رد مي شد مرا مي ديد_از رنگ زرد و عمق چشمانمحال مرا مي خواند و مي فهميدقلبم درون سينه سنگين شدگويي که از غم داشت مي ترکيدروحم به حال احتضار افتادجسمم ولي با مرگ مي جنگيدحامد به حال مرگ افتادتا نام زيباي تو را بشنيدشکي ندارم، مرگش حتمي بودچشمش

شب است و چشم سیاهت چرا نمی خوابد؟شب است و دیده ی ماهت چرا نمی خوابد؟ شب است و لشکر مویت دوباره خوابیدهولی امیر سپاهت چرا نمی خوابد؟ شب است و چشم خودت را نهاده ای برهمولی دوباره نگاهت چرا نمی خوابد؟ شب است و عکس مه تو به چاه دل افتادو عکس در دل چاهت چرا نمی خوابد؟ شب است و مرد غمینی که سالهای درازنشسته بر سر راهت چرا نمی خوابد؟ شب است و از سحر آید صدای گریه ی مننگو که ناله و آهت چرا نمی خوابد؟